من سوار بر بال امواج می شدم و بر روی شن ها

 می غلتیدم و به عشق بازی می پرداختم

و هرگاه موج به آغوش دریا باز می گشت می کوشیدم

 تا در پشت تپه سنگی پنهان شوم و هرگاه چیزی را

 نمی یافتم و ناچار بسوی دریا باز می گشتم

خودم را در دامان دریا می افکندم و گریه سر می دادم

 ولی افسوس که هیچ کس اشک های قطره را ندید!

            روز است و غمگینم

              شب است و دلگیرم

               بیا که بی تو می میرم

 از افق های دوردست سر برآر و همچون مسیح در این خاک بی جان بدم که این خاک تنها از

 نفس تو جان می گیرد و تنها وقتی تو در کنارش هستی احساس زنده بودن می کند.

بیا و با آمدن خویش سبزه را به صحرا بهار را به زمین و حیات را به من ببخشای.

               چرانمی رسیم به هم

              چرا همیشه دیر شده؟

برو به کوه و داد بزن

آیا امیدی هست

آنوقت در جواب می شنوی

هست هست هست ...

گذشت زمان به ما نشان خواهد داد

که جانشینی برای آنها نخواهیم یافت.

                  وقتی دلی برای دلی تنگ می شود.

                     اما تو روزگار

                         فکری به حال خویش کن

                                این روزگار نیست

               مابقی تندیسی از آب وگل اند

                  چون وقتی زرد می شن

                 وقتی از درخت جدا می شن

                 وقتی می میرند

           بازهم پای همون درخت می افتند.

                           کسی باش که تا حالا نبودی.